ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಳೆದು ಮುಗಿಸಲಾಗದ ಸಾಗರವಿದ್ದರೆ ಅದು ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪದ ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ಕುಬ್ಜನಾದರೂ, ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ತಾಯಿಯ ಸಂಕಲ್ಪದ ಮುಂದೆ ಸಾವು ಕೂಡ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಲೆಬಾಗುವುದು ಅಚ್ಚರಿಯೇನಲ್ಲ. ಜಬಲ್ಪುರದ ಬಾರ್ಗಿ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆ ಕರಾಳ ದುರಂತದ ಈ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಚಿತ್ರವಲ್ಲ; ಇದು ಮಮತೆಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ.
ಕ್ರೂಸ್ ಹಡಗು ಮುಳುಗಿ ಅಲೆಗಳ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗು, ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡಿದ್ದಾರೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಭೋರ್ಗರೆಯುವ ನೀರು, ಮೈ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವ ಚಳಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಕಾಣುವ ಮೃತ್ಯು—ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆತಂಕಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಆ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಿಗಿ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯ ಬಂದಾಗ ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲು ತನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹವಣಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಆ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿರುವವರೆಗೂ ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ಮಡಿಲನ್ನೇ ಕೋಟೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ.
ಆ ಕಂದಮ್ಮ ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಆ ಮಗು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕೊನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮಮತೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಭಾವುಕ ಸತ್ಯ. ಕಾಲ ಉರುಳಿದರೂ, ಅಲೆಗಳು ಅಪ್ಪಳಿಸಿದರೂ ಆ ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಬಂಧ ತುಂಡಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದು ತಾಯ್ತನ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಶಕ್ತಿಗೆ ಬರೆದ ಮೌನ ಮಹಾಕಾವ್ಯ. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸಾವು ಕೂಡ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅರ್ಪಣೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ದೃಶ್ಯವೇ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಈ ಫೋಟೋ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದ ಆ ದೈವಕ್ಕೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಋಣಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ, ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದ ಸಕಲ ಸೌಭಾಗ್ಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಆ ತಾಯಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯೇ ಮಗುವಿಗೆ ಲಭಿಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶ್ರಯ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೂ ಬೆಳಕಾಗಿ, ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಸಂಜೀವಿನಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ತಾಯಿಯೇ ಈ ಜಗದ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ದೇವರು.
✍️ ದಯಾನಂದ ರೈ ಕಳ್ವಾಜೆ
