ನಾವು ಇವತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯ ದಾರಿಯನ್ನಾದರೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹುಡುಕಬಲ್ಲೆವು, ಆದರೆ ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮನಸ್ಸಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ! ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಮುಖಾಮುಖಿ ಭೇಟಿಯ ‘ಆಪ್ತ ಸ್ಪರ್ಶ’ದಿಂದ, ಯಾಂತ್ರಿಕ ‘ಸಂದೇಶ’ದ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ.ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ, ಒಂದೇ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಜೀವಗಳು ಕುಳಿತಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾದ ಮೌನವಂತೂ ಆವರಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಮಂದಬೆಳಕಿನ ಪರದೆಯ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಆ ನಾಲ್ಕೂ ಮುಖಗಳ ಮೇಲೆ ತಣ್ಣಗೆ…
ಮಣ್ಣಿನ ಒಡಲಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಬೀಜವೊಂದು ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದ ಮಳೆಗಾಗಿ ಕಾಯುವಂತೆ, ಕಲೆಯೆಂಬುದು ಕೆಲವರ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತ ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಧಗಧಗಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ತಂಗಾಳಿ ಸೋಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗುವ ನಂದಾದೀಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ನೈಜ ಪಾಠಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಯುವಕ ಉದಯ ಕುಮಾರ್ ನೆಟ್ಟಣಿಗೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಕಲಾಭಿಮಾನದ ತೀವ್ರ ಹಂಬಲವನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ನುಂಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ನಡುವೆ ಅದನ್ನು ಜಾಗೃತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಈ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರತಿಭೆ…
ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯ ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ಮಣ್ಣನ್ನು ನಂಬಿ ಬದುಕುವ ಜೀವಜಗತ್ತಿನ ಜೊತೆಗೂ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕತೆ ಚಿಗುರೊಡೆದಾಗ, ಮನುಷ್ಯನ ಏಕಾಂತಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕಾಯಕಕ್ಕೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ನಿಂತಿದ್ದು ಇದೇ ಮೂಕ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳು. ಇಂದು ನಗರೀಕರಣದ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತುಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಮುದ್ದಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಂಬ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ನಾಗರಿಕ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಸಿಗುವ ಮುನ್ನವೇ, ಈ ಜೀವಿಗಳು ನಮ್ಮ ಹಟ್ಟಿಯ, ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದ, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಉಸಿರಾಗಿದ್ದವು….
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಾಗ ಮೊದಲು ಎದುರಾಗುವುದೇ ನಾವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ, ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಊರಿನ ಹೆಸರು. ಒಂದು ಊರಿನ ಹೆಸರು ಕೇವಲ ಅಂಚೆ ವಿಳಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸುವ ಗುರುತಲ್ಲ; ಅದು ಆ ನೆಲದ ಚರಿತ್ರೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭೌಗೋಳಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಜರ ಬದುಕಿನ ಆಳವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು. ಕಾಲದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ಉರುಳಿ ಹೋಗಿರಬಹುದು, ರಾಜರುಗಳು ಮರೆತು ಹೋಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವರು ಆಳಿದ ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಬದುಕಿದ ಊರುಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಒಡಲಲ್ಲಿ…
ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಗಂಟೆ ಆಗಿರಬಹುದು, ವಿಜಯ್ ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮಡದಿ ಪೂಜಾ ಊಟಕ್ಕೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಕರೆದಾಗ, ವಿಜಯ್. “ ಆ, ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಅಡಿಕೆ ಇದೆ ಅದನ್ನು ಸುಲಿದು ಮುಗಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮಗನನ್ನು ಕರೆ” ಎಂದ. ವಿಜಯನ ಅಮ್ಮ ಆಗಷ್ಟೇ ದೇವರ ನಾಮ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿ, ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ಕರೆದು ಬಂದರು. ತಾನು ಬೆಳೆದ ಅಡಿಕೆ, ಸುಲಿಯಲು ಹಾಕಿದ್ದಷ್ಟನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಇನ್ನೇನು ಒಳಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಗುರು,…
ತುಳುನಾಡಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವಿನ ಪವಿತ್ರ ಕೊಂಡಿತುಳುನಾಡಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ದೈವಾರಾಧನೆಯ ದೈವಿಕ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೆ, ‘ಪತ್ತನಾಜೆ’ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಒಂದು ದಿನಾಂಕವಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಲಯದೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಬೆರೆತು ಮಿಡಿಯುವ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಪರಿವರ್ತನಾ ಕಾಲ. ಮಳೆಗಾಲದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬರುವ ಈ ದಿನ, ಸೌರಮಾನ ಪಂಚಾಂಗದ ಅನ್ವಯ ತುಳುವರ ಪಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಯುಗದ ಮುಕ್ತಾಯ ಮತ್ತು ನವಚೈತನ್ಯದ ಹೊಸ ಆರಂಭದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ರೂಪಿಸಿದ…
ಉತ್ತರ ಕೇರಳ ತನ್ನದೇ ಆದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ನೆಲವಾಗಿದೆ. ತುಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಮಲಬಾರ್ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ತುಳು ಅರಸರುಗಳು ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ “ನಡುವಾಳಿಗಳು” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅಲ್ಲಡ ಸ್ವರೂಪ ರಾಜಮನೆತನಗಳು ಆಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಂದ್ರಗಿರಿ ನದಿಯನ್ನು ಗಡಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಲಡ ಸ್ವರೂಪದ ರಾಜಧಾನಿಯೇ ಮಡಿಯನ್ ಕುಲಂ ಆಗಿತ್ತೆಂಬುದು ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣಾಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದೆ . ಅದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವಂತೆ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಾಗಿದೆ . ದೇವಾಲಯದ ವಾಸ್ತು ಶೈಲಿ…
ತುಳುನಾಡಿನ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಂಟತನದ ಸೌರಭಕ್ಕೆ, ಶೌರ್ಯ-ತ್ಯಾಗಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರದ ಉದಾತ್ತ ಪರಂಪರೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಭವ್ಯ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅಂತಹ ಶತಮಾನಗಳ ಇತಿಹಾಸದ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಬಂಟತನದ ಗತ್ತು ಹಾಗೂ ಗರಿಮೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮನೆತನವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಸರಗೋಡು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಂಜೇಶ್ವರ ತಾಲೂಕಿನ ಎಣ್ಮಕಜೆ ಗ್ರಾಮದ ‘ಪೆರ್ಲ ಬೀಡು’ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸುವರ್ಣ ಅಧ್ಯಾಯ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಭವ್ಯ ನೂತನ ಗೃಹಪ್ರವೇಶ ಹಾಗೂ ದೈವಗಳ ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾ ಕಲಶಾಭಿಷೇಕ ಮಹೋತ್ಸವವು ಕೇವಲ ಒಂದು…
ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್, ಕಣ್ಣೆದುರು ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಸುಖಭೋಗಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರದೆ, ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲೇ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಮಾಹಿತಿ—ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಮನುಷ್ಯ ಸರ್ವಶಕ್ತನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಹೊಳಪಿನ ಪರದೆಯನ್ನು ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಾಗ ಒಳಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಮೌನ ತೇಲಿಬರುತ್ತದೆ. ಅರೆ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಇದೇ ಇಂದಿನ ‘ಅಯೋಮಯ ಬದುಕು’. ಅಯೋಮಯ ಎಂದರೆ ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ ಜಡವಾದ, ನಿಗೂಢ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಸ್ಥಿತಿ. ದಿನವಿಡೀ ಸಾವಿರಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳು…
ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ವೈದ್ಯರ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಇಕೋ ಕಾರ್ಡಿಯೋಗ್ರಾಫಿ (Echocardiography) ಮಾಡಿಸಲು ಕಾಸರಗೋಡಿನ ಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯರ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ಹೋದ ಸಂದರ್ಭ ಅದು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಒಳಗಿನ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಉಪಕರಣಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತವನ್ನು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹೊರಗಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ನಾಡಿಮಿಡಿತವೇ ನಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾರಿಡಾರ್ ಕೇವಲ ಕಾಯುವಿಕೆಗಾಗಿ ಇರುವ ಶೂನ್ಯ ಜಾಗವಲ್ಲ; ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣೀರ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಭರವಸೆ, ನಿಶ್ಶಬ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಡು ನಿರಾಸೆಗಳು…
