ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಇಂದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ. ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬರುವ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ನಾವು ಸಂವಿಧಾನದ ‘ಹಬ್ಬ’ ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಮೌಲ್ಯಗಳ ‘ಸಂತೆ’ ಎಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಬೇಕೋ ಎಂಬುದು ಇಂದಿನ ಜ್ವಲಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ನೇಗಿಲು ಹಿಡಿದು, ಮಣ್ಣಿನ ಘಮಲಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಾಣುವ ರೈತನಿಗೆ ಬೀಜದ ಗುಣ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸುಂದರ ಫಸಲಿಗೆ ಮತದಾರನ ವಿವೇಚನೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಆದರೆ, ಇಂದು ಮತದಾರನ ಆ ವಿವೇಚನೆ ಆಮಿಷಗಳ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತೋಯ್ದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ.
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಸಾಮಾನ್ಯನ ಬದುಕು
ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಇಂದು ಕವಲು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಎಳೆಯಲು ದಿನನಿತ್ಯದ ಕಠಿಣ ಹೋರಾಟವಾದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಬಿತ್ತುತ್ತಿರುವ ಬಣ್ಣದ ಭರವಸೆಗಳ ಮಾಯಾಲೋಕ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೆಂಬ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಮಂಜಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ನಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಗುರಿ ಯಾವುದು ಎಂಬುದು ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳೇ ಇಂದು ಚುನಾವಣೆಯ ಅಜೆಂಡಾಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಬದುಕು ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಚುನಾವಣಾ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ‘ತನ್ನತನ’ದ ಹರಾಜು
ಚುನಾವಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಂವಿಧಾನ ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಪವಿತ್ರ ಆಯುಧ. ಆದರೆ, ಈ ‘ಸಂತೆ’ಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಮತದಾನಿ ಎನ್ನುವವನು ಈ ದೇಶದ ಹಣೆಬರಹ ಬರೆಯುವ ವಿಧಾತನಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಅವನು ಇಂದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನೋಟಿನ ಕಂತೆಗೋ ಅಥವಾ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಆಮಿಷಕ್ಕೋ ಮಾರುಹೋಗುವ ‘ವಸ್ತು’ವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಇಲ್ಲಿ ‘ಮತದಾರನ ತನ್ನತನ’ ಎಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ? ತನ್ನ ಗ್ರಾಮದ ಕೆರೆ ಏರಿ ಒಡೆದಾಗ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತದ, ತನ್ನೂರಿನ ಶಾಲೆಯ ಗೋಡೆ ಕುಸಿದಾಗ ಪ್ರಶ್ನಿಸದ ಮತದಾರ, ಚುನಾವಣೆಯ ದಿನ ಮಾತ್ರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮುಂದೆ ಕೈಚಾಚಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಹರಾಜಿಗಿಟ್ಟು ಪಡೆಯುವ ಆ ಚಿಲ್ಲರೆ ಹಣವು, ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನ ಬದುಕನ್ನು ಕತ್ತಲಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕನಿಷ್ಠ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ.
ಕಳ್ಳರಾರು? ನೀತಿವಂತರಾರು?
ಈ ರಾಜಕೀಯ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಸಲಿ ಮತ್ತು ನಕಲಿಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು ಇಂದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು.
ಮುಖವಾಡದ ಕಳ್ಳರು: ಜನರ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸುಳ್ಳು ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಮಾಯಾಜಾಲ ಹೆಣೆದು, ಅಧಿಕಾರದ ಗದ್ದುಗೆ ಏರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಳ್ಳನೇ. ಇವರು ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲಾರರು.
ಮೌನವಾಗಿರುವ ನೀತಿವಂತರು: ಇಂದು ನೀತಿವಂತರಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಸತ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಈ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಋಣದ ಅರಿವಿದೆಯೋ, ಯಾರಿಗೆ ಜನರ ಕಣ್ಣೀರು ಕಾಣುತ್ತದೆಯೋ ಅವರು ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ನೀತಿವಂತರು. ಆದರೆ, ನಾವು ಅವರ ಮೌನವನ್ನು ಅಸಹಾಯಕತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಅಂತಿಮ ಚಿಂತನೆ: ಅಂತರಾತ್ಮದ ಮುಷ್ಕರ ಅಗತ್ಯ
ನಾವು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಈ ಪಯಣವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮ ‘ಮುಷ್ಕರ’ ಹೂಡಬೇಕಿದೆ. ಆಮಿಷಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗದ, ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗದ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು. ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ‘ಮಂಕುತ್ತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ’ದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ಲೋಕದ ಡೊಂಕನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ನಾವು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ಚುನಾವಣೆಯೆಂಬ ಈ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಾರಾಟಕ್ಕಿರುವ ಸರಕುಗಳಾಗಬಾರದು; ಬದಲಿಗೆ ಈ ದೇಶದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮಾಲೀಕರಾಗಬೇಕು. ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯದ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಮ್ಮ ‘ತನ್ನತನ’ವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ನೈಜ ಅರ್ಥ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
✍️ ದಯಾನಂದ ರೈ ಕಳ್ವಾಜೆ
